"Ik leef in taal. 

Niet om de wereld te verklaren, 

maar om haar te benaderen."

​​
 

Er is een landschap

met poreuze grenzen

tussen klank, denken 

en verbeelding. 

​

In verwondering dwaalt zij. 

Verdwalen vraagt om niet-weten. 

Op de tast. 

 

Het onzegbare krijgt gestalte.

 

Taal is materiaal. Een huid van klank. 

Om te bouwen en te breken. 

Wat als woorden steen worden 

en zinnen een zucht?

 

Zij neemt de tijd. 

In haar handen wordt adem stem. 

 

Toondichten is luisteren. 

 

Woordeloos. 

 

De stilte kan betekenis dragen. 

Wat als spreken begint

bij genoemd worden?

 

Poëzie ontspringt met een oerkreet. 

 

Wat als zij het laatste woord weigert?

 

Zachte krachten hervormen. 

Wat als aanraking wederkerig is? 

Wat als de wereld wordt bewogen

door wat ons beweegt? 

 

Zij onderzoekt wat niet vanzelf spreekt. 

De harp bezielt wat zich niet laat benoemen, 

maar wel wordt verstaan.

 

De toekomst ademt in wat kunst uitademt. 

 

 

​​​​​​​